HomeHL-930 Μαρτίου 2024: Ποια η σχέση του Βίνσεντ Βαν Γκογκ με τον Μανόλη Ανδρόνικο;

30 Μαρτίου 2024: Ποια η σχέση του Βίνσεντ Βαν Γκογκ με τον Μανόλη Ανδρόνικο;

Και οι δύο άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στον κόσμο

Διαφήμιση
Διαφήμιση

Σήμερα Σάββατο 30 Μαρτίου 2024  δεν υπάρχει κάποια γνωστή γιορτή. Δύο πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι συνδέονται λόγω της σημερινής ημέρας, ο ένας είναι ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ, ο πατέρας της σύγχρονης τέχνης και ο άλλος ο Μανόλης Ανδρόνικος, ο αρχαιολόγος, ο Καθηγητής που ανακάλυψε τη Βεργίνα.  Ο Βαν Γκογκ σαν σήμερα γεννήθηκε στην Ολλανδίας, ενώ ο Μανόλης Ανδρόνικος «έφυγε» από τούτο τον κόσμο. Και οι δύο άφησαν το ανεξίτηλο στίγμα τους.

Βίνσεντ Βαν Γκογκ: Η ανατροπή

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ ήταν ο γιος του Ολλανδού πάστορα Θεόδωρου Βαν Γκογκ και της Άννας Κορνήλιας Καρμπέντους. Γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1853 στο Ζούντερτ κοντά στη Μπρέντα στα νότια της Ολλανδίας. Η ημερομηνία γέννησής του είχε ξεχωριστή σημασία για την οικογένειά του: την ίδια μέρα ένα χρόνο νωρίτερα η μητέρα του είχε φέρει στον κόσμο ένα θνησιγενές αγόρι, το οποίο είχε επίσης ονομαστεί Βίνσεντ. Αργότερα η Άννα έφερε στον κόσμο την Άννα Κορνήλια, τον Θεόδωρο ή Τέο, την Ελισάβετ, τη Γουλιελμίνα και τον Κορνήλιο Βίνσεντ.

Το όνομα Βαν Γκογκ στα μέσα του 19ου αιώνα στη Βόρεια Ευρώπη ήταν ήδη γνωστό στον κόσμο της τέχνης καθώς τρεις θείοι  του μελλοντικού ζωγράφου, ο Χέντρικ, ο Βίνσεντ ή Σεν και ο Κορ, ήταν καταξιωμένοι έμποροι τέχνης (Walther & Metzger 2004:18,19). Το καλοκαίρι του 1869 στη Χάγη,  ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ έγινε βοηθός στην εταιρία Γκουπίλ, που σχετιζόταν με το εμπόριο τέχνης, όπου συνεταίρος ήταν ο θείος του, Σεν. Η Χάγη την εποχή εκείνη αποτελούσε ένα ζωντανό πολιτιστικό κέντρο. Εκεί ήρθε σε επαφή με ζωγραφικά έργα της Σχολής της Μπαρμπιζόν και της Σχολής της Χάγης. Το Μάιο του 1873 ο Βαν Γκογκ μετατέθηκε σε παράρτημα της Γκουπίλ στο Λονδίνο. Στην αγγλική πρωτεύουσα ερωτεύτηκε την Ούρσουλα, κόρη της σπιτονοικοκυράς του, της ζήτησε να παντρευτούν αλλά δεν υπήρξε ανταπόκριση από μέρους της. Μετατέθηκε στο Παρίσι, όπου διέμεινε έως το 1876, όταν και απολύθηκε από την Γκουπίλ (Hulsker 1958:34).  Επέστρεψε στην Αγγλία, όπου είχε βρει δουλειά ως δάσκαλος, αλλά δεν έμεινε πολύ και το φθινόπωρο του 1876 γύρισε στο σπίτι των γονιών του στο Έττεν, όπου είχαν μετακομίσει. Ο επόμενος σταθμός του Βαν Γκογκ ήταν η πόλη Ντόρτρεχτ στη νότια Ολλανδία, όπου δούλεψε για λίγους μήνες σε ένα βιβλιοπωλείο (Naifeh 2011:22).

Το Μάιο του 1877 πήγε για σπουδές στο Άμστερνταμ και φιλοξενήθηκε από το θείο τού Γιαν, τον αδερφό του πατέρα του που ήταν χήρος και άτεκνος. Έλαβε μαθήματα αρχαίων ελληνικών και λατινικών. Μετά από ένα σχεδόν χρόνο μαθημάτων άφησε το Άμστερνταμ, γύρισε στο Έττεν τον Ιούλιο του 1878 και τον Αύγουστο έφυγε για τις Βρυξέλλες ώστε να παρακολουθήσει μαθήματα σ’ ένα «ευαγγελικό προπαρασκευαστικό σχολείο» (Σάντ  2004:35). Τόσο στο Άμστερνταμ όσο και στις Βρυξέλλες επισκέφθηκε μουσεία και ήρθε σε επαφή με σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως ο Ρέμπραντ Χάρμενσοον φαν Ράιν, ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και ο Άλμπρεχτ Ντύρερ (Leymarie 1977:14).

Το Δεκέμβριο του 1878 στην επαρχία του Μπορινάζ στα νότια του Βελγίου, μια περιοχή που κατοικούνταν σχεδόν αποκλειστικά από ανθρακωρύχους, ανέλαβε την αποστολή ιεροκήρυκα.  Εκεί άρχισε να σκέφτεται σοβαρά να σπουδάσει σχέδιο. Έτσι τον Οκτώβριο του 1880 άφησε το Μπορινάζ και επέστρεψε στις Βρυξέλλες όπου ο αδερφός τού Τέο που έκανε καριέρα ως έμπορος τέχνης, τον σύστησε στο ζωγράφο Βαν Ράπαρντ. Τον Απρίλιο του 1881 ξαναβρέθηκε στο σπίτι των γονιών του στο Έττεν. Εκεί ερωτεύτηκε την πρώτη του ξαδέρφη, τη χήρα Κι Βος αλλά και αυτός ο έρωτας δεν είχε ανταπόκριση. Μετά από ρήξη με τους γονείς του ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ αναχώρησε για τη Χάγη, όπου διδάχθηκε σχέδιο και χρώμα από τον ζωγράφο Άντον Μοβ. Τη συγκεκριμένη περίοδο γνώρισε την Κριστίνα Κλαζίνα Μαρία Χόορνικ ή Σιεν, μια ράφτρα που συμπλήρωνε το εισόδημά της και ως «εργάτρια» του πληρωμένου έρωτα. Όταν γνώρισε τον Βαν Γκογκ ήταν μητέρα μιας κόρης ενώ περίμενε και άλλο παιδί. Ο Βαν Γκογκ έχασε αρκετούς φίλους καλλιτέχνες εξαιτίας αυτής της σχέση — αλλά όχι και την οικονομική βοήθεια του αδερφού τού Τέο, που συνέχισε να τον ενισχύει οικονομικά αν και ήταν αντίθετος σε πιθανό γάμο του Βίνσεντ Βαν Γκογκ και της Σιεν (Σάντ 2004:59).

Στο μεταξύ οι γονείς του καλλιτέχνη μετακόμισαν στην ολλανδική πόλη Νόινεν, όπου τους επισκέφθηκε στις αρχές του 1884. Μία αποθήκη του σπιτιού έγινε το καλλιτεχνικό εργαστήριο του Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Οι καλλιτεχνικές του ανησυχίες -περίπου τριάντα σχέδια και ελαιογραφίες- βρήκαν ανταπόκριση στα εργαστήρια των υφαντών και στα σπίτια των καλλιεργητών πατάτας της Νόινεν (Σαντ  2004:79). Τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ο Βαν Γκογκ δημιούργησε μια παθιασμένη ερωτική σχέση με την κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερή του, Μαργκό Μπέγκεμαν. Όμως ούτε αυτή η ερωτική σχέση δεν είχε ευτυχή κατάληξη και ο ζωγράφος για τέταρτη φορά βιώνει την ερωτική απογοήτευση (Naifeh & Smith 2011:92).

Το Νοέμβριο του 1885 έφυγε για την Αμβέρσα, όπου  γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. «Η Αμβέρσα δεν υπήρξε τελικά παρά ένας σταθμός με διάρκεια τριών μηνών στο δρόμο του Βαν Γκογκ προς το Παρίσι» (Μακ Κουίλαν 1989:45). Στο Παρίσι ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ συγκατοίκησε με τον αδερφό τού Τέο και παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήριο του Φερνάρντ Κορμό. Εκεί γνώρισε τους ζωγράφους Καμίλ Πισαρό και Ανρί Τουλούζ-Λωτρέκ. Για πρώτη φορά ο Βαν Γκογκ εξέθεσε τα έργα του στο Καφέ Λε Ταμπουρέν στη Μονμάρτη και στο μαγαζί του Μπαρμπα-Ταγκύ, ενός σοσιαλιστή εμπόρου ειδών ζωγραφικής. Γνώρισε επίσης το κίνημα του ιμπρεσιονισμού μέσα από τα έργα των Αλφρέ Σισλέ, Κλώντ Μονέ, Εντγκάρ Ντεγκά, τον πουαντιγισμό μέσω του ζωγράφου Πωλ Σινιάκ και τις γιαπωνέζικες ξυλογραφίες (Σάντ 2004:131). Το διάστημα αυτό συνδέθηκε φιλικά και με τον Πωλ Γκωγκέν (Collins  2004:73).

Μετακομίζοντας στην Αρλ στη νότια Γαλλία στις αρχές του 1888, ανέπτυξε την προσωπική του τεχνική: μια έντονα χρωματισμένη κι εκφραστική τέχνη. Ο θαυμασμός του για τον Ρέμπραντ και τον Ευγένιο Ντελακρουά, καθώς και η ιαπωνική τέχνη, κινητοποίησαν τις ιδέες του, όπως έκανε και η συνεργασία του με τον Πωλ Γκωγκέν στα τέλη του 1888 (Van der Veen & Knapp, 2010:277). Η συγκατοίκηση του Βαν Γκογκ με τον Γκωγκέν στην Αρλ, στα πλαίσια ενός οραματισμού του πρώτου για ένα κοινόβιο καλλιτεχνών, είχε άδοξο και δραματικό τέλος. Ο Βαν Γκογκ αυτοτραυματίστηκε κόβοντας σχεδόν σύρριζα το αριστερό του αυτί (Murphy 2016:91). Μετά από ένα νευρικό κλονισμό στις αρχές του 1889 επέλεξε να πάει στο άσυλο του Σεν Πωλ ντε Μοζόλ έξω από την πόλη Σεν Ρεμύ όπου πίστευε πως θα έβρισκε την ηρεμία που ζητούσε. Αρωγοί στη συγκεκριμένη επιλογή ήταν ο αδερφός τού Τέο και η οικογένεια του ταχυδρόμου Ζοζέφ Ρουλέν με την οποία είχε δημιουργήσει φιλικούς δεσμούς στην Αρλ. Στο άσυλο έμεινε ένα χρόνο δημιουργώντας πολλούς πίνακες με εντυπωσιακή πνευματική διαύγεια (Blumer, 2002:526).

Μετά την παραμονή στο άσυλο ο Βαν Γκογκ ταξίδεψε στο Παρίσι. Εκεί συνάντησε τον αδερφό τού Τέο και τη σύζυγό του Τζο κι έμεινε στο διαμέρισμά τους τέσσερις μέρες (Hulsker 1958:72). Τελικά αναχώρησε για την πόλη Auvers-sur-Oise (Οβέρ συρ Ουάζ), βόρεια του Παρισιού, όπου έμεινε μέχρι το θάνατό του. Ο Τέο είχε προσλάβει το γιατρό Πωλ Γκασέ, ο οποίος διέμενε στην πόλη, με σκοπό να φροντίζει τον ζωγράφο. Η κόρη του Μαργαρίτα Γκασέ ήταν ένα από τα μοντέλα του ζωγράφου. Δεν υπάρχουν πηγές, ώστε να γνωρίζουμε τη σχέση τους, ο Βαν Γκογκ όμως στον πίνακα όπου έπαιζε πιάνο τη ζωγράφισε περισσότερο ως αδερφή του, παρά ως κάποιο αντικείμενο του πόθου του (Naifeh/Smith 2011:808). Ο Βαν Γκογκ έμενε στο πανδοχείο Ραβού και περνούσε πολλές ώρες στα περίχωρα της πόλης ζωγραφίζοντας. Στα μέσα του Ιουνίου του 1890 ο Τέο έστειλε στην πόλη Οβέρ και τον ζωγράφο Χίρσιγκ, για να προσέχει και αυτός τον αδερφό του (Naifeh/Smith 2011:816) Παρ’ όλα αυτά, στις 27 Ιουλίου, ο Βίνσεντ γύρισε στο πανδοχείο σοβαρά τραυματισμένος στο σώμα, συγκεκριμένα στην κοιλιακή χώρα, από πιστόλι. Υπάρχουν δύο θεωρίες για το θάνατό του: η μία κάνει λόγο για αυτοκτονία και η άλλη για πυροβολισμό του από τους αδερφούς Ρενέ και Γκαστόν Σεκρετάν. Δυο μέρες μετά τον πυροβολισμό πέθανε έχοντας στο πλευρό του τον Τέο. Η κηδεία του έγινε στο πανδοχείο Ραβού με φόντο τα ηλιοτρόπια και πολλά από τα έργα του. Από το Παρίσι ήρθαν καλλιτέχνες φίλοι του, μεταξύ αυτών ο Εμίλ Μπερνάρ και ο Μπαρμπα-Ταγκύ, που τον αποχαιρέτισαν κάτω από τον εκτυφλωτικό ήλιο του καλοκαιριού (Σάντ  2004:302).

Αλκινόη Μοσχίδου (μεταπτυχιακή εργασία)

 

Μανόλης Ανδρόνικος: Ο αρχαιολόγος που έφερε στο φως τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας

Επιφανής έλληνας αρχαιολόγος, γνωστός για την ανακάλυψη των βασιλικών τάφων της Βεργίνας το 1977.

Ο Μανόλης Ανδρόνικος γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1919 στην Προύσα της Μικράς Ασίας και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη.

Σπούδασε αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1936-1940) και αναγορεύτηκε διδάκτορας της ίδιας Σχολής το 1952 με τη μελέτη του «Ο Πλάτων και η Τέχνη».

madronnikoos000

Το 1941 υπηρέτησε ως καθηγητής στο Διδυμότειχο, αλλά σύντομα διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου έλαβε μέρος σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Άξονα. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως φιλόλογος στα εκπαιδευτήρια θηλέων της Αγλαΐας Σχινά στη Θεσσαλονίκη και το 1949 διορίστηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία.

Τη διετία 1954-1955 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οξφόρδη, δίπλα στον διάσημο καθηγητή Τζον Μπίζλεϊ, που θεωρείται ο πατέρας της ελληνικής αγγειογραφίας.

Το 1957 εκλέχτηκε υφηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τη διατριβή «Λακωνικά Ανάγλυφα», το 1961 καθηγητής της κλασικής Αρχαιολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο, όπου εργάστηκε έως το 1983.

Η ανασκαφική του δραστηριότητα απλώθηκε σε αρκετές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας (Βέροια, Κιλκίς, Χαλκιδική, Θεσσαλονίκη), αλλά το κύριο ανασκαφικό έργο του εντοπίζεται στη Βεργίνα, όπου εργάστηκε ως βοηθός του δασκάλου του Κωνσταντίνου Ρωμαίου (1938-1940), ενώ από το 1952 πραγματοποίησε τις δικές του έρευνες. Οι πολύχρονες και συστηματικές ανασκαφές του στη Μεγάλη Τούμπα τον οδήγησε το 1977 στην αποκάλυψη των βασιλικών τάφων της Μακεδονίας, με τα αμύθητα ευρήματα και στην αποκάλυψη πιθανότατα του τάφου του Φιλίππου Β’.

Εκτός από την αρχαιολογική και πανεπιστημιακή του δραστηριότητα, ο Μανόλης Ανδρόνικος ασχολήθηκε με θέματα παιδείας, λογοτεχνίας και τέχνης και δημοσίευσε μελέτες και άρθρα σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες, τα περισσότερα από τα οποία είναι συγκεντρωμένα σε δύο τόμους («Παιδεία ή Υπνοπαιδεία» και «Ιστορία και Ποίηση»). Το συγγραφικό του έργο σε θέματα αρχαιολογίας περιλαμβάνει πολυάριθμες δημοσιεύσεις σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και σε αυτοτελείς τόμους. Έχει διδάξει και δώσει πολλές διαλέξεις σε πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής.

Υπήρξε ισόβιος εταίρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, τακτικός εταίρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Βερολίνου, της AICA (Διεθνής Ένωση Τεχνοκριτών), της «Τέχνης» της Θεσσαλονίκης, του «Explorer’s Club» της Νέας Υόρκης, επίτιμος εταίρος της Ισπανικής Εταιρείας Κλασικών Σπουδών Pastor και της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών του Λονδίνου. Διετέλεσε πρόεδρος του Αρχαιολογικού Συμβουλίου (1964-1965), του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1974-1975) και αντιπρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Το 1980 η Ακαδημία Αθηνών τον εξέλεξε αντεπιστέλλον μέλος της και το 1982 τιμήθηκε με το βραβείο «Ολυμπία» του Ιδρύματος Ωνάση. Το 1992 του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος συνέβαλε πολλαπλώς στο έργο του ως πρωθυπουργός τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Ο Μανόλης Ανδρόνικος ήταν νυμφευμένος με τη φιλόλογο Ολυμπία Κακουλίδου. Μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης, πέθανε στις 30 Μαρτίου 1992, σε ηλικία 73 ετών.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1778

🌅  Ανατολή ήλιου: 06:12 – Δύση ήλιου: 18:46 – Διάρκεια ημέρας: 12 ώρες 34 λεπτά

🌖  Σελήνη 19.5 ημερών

Γεγονότα στις 30 Μαρτίου

598 Εκστρατεία στα Βαλκάνια: Οι Άβαροι λύουν την πολιορκία της βυζαντινής πόλης Τόμι και υποχωρούν βόρεια του ποταμού Δούναβη.

1282 Ο λαός της Σικελίας εξεγείρεται ενάντια στον Γάλλο βασιλιά του Κάρολο Α΄ τον Ανδεγαυό (Σαρλ ντ’Ανζού), μία εξέγερση που μένει στην Ιστορία ως «Σικελικοί Εσπερινοί»

1296 Κατά τη διάρκεια ένοπλης σύρραξης μεταξύ της Σκωτίας και της Αγγλίας, ο Εδουάρδος Α’ της Αγγλίας εισβάλει στο Μπέρικ

1814 Οι σύμμαχοι καταλαμβάνουν το Παρίσι βάζοντας τέλος στην επί δεκαετία κυριαρχία του Ναπολέοντα στην Ευρώπη.

1841 Ιδρύεται η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.

1856 Τερματίζεται ο Κριμαϊκός Πόλεμος με την υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων.

1863 Ο Γεώργιος Α΄ ενθρονίζεται ως βασιλιάς της Ελλάδας.

1867 Η Ρωσία παραχωρεί την Αλάσκα στις ΗΠΑ έναντι 7,2 εκατομμυρίων δολλαρίων.

1884 Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ εξαναγκάζεται σε παραίτηση επειδή αντέδρασε στις απαιτήσεις της τουρκικής κυβέρνησης να καταργηθούν τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

1961 Μονογράφεται η συμφωνία σύνδεσης της Ελλάδας με την Ε.Ο.Κ.

1963 «Όργανο του Κ.Κ.Ε.» χαρακτηρίζει η κυβέρνηση τον Σύνδεσμο Νέων Για Τον Πυρηνικό Αφοπλισμό Και Την Ειρήνη Μπέρτραντ Ράσελ και προειδοποιεί τους «καλοπροαίρετους πολίτες» να μην συμμετάσχουν στην «μαραθώνιο πορεία για την ειρήνη» που οργανώνει ο σύνδεσμος για τις 21 Απριλίου.

1963 Διαψεύδεται κατηγορηματικά από την κυβέρνηση η φήμη περί πρόθεσής της να μετατρέψει το ξενοδοχείο Μον Παρνές σε καζίνο.

1981 Αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Αμερικανού Προέδρου Ρόναλντ Ρήγκαν στην Ουάσινγκτον.

Γεννήσεις στις 30 Μαρτίου

1138 Μαϊμωνίδης, Ισπανός φιλόσοφος

1432 Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής, Οθωμανός σουλτάνος

1746 Φρανθίσκο Γκόγια, Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης

1811 Ρόμπερτ Μπούνσεν, Γερμανός χημικός

1820 Άννα Σιούελ, Αγγλίδα συγγραφέας

1844 Πωλ Βερλαίν, Γάλλος ποιητής

1848 Κάρλος, δούκας της Μαδρίτης

1853 Βίνσεντ βαν Γκογκ, Ολλανδός ζωγράφος

1892 Έρχαρντ Μιλχ, Γερμανός στρατάρχης

1909 Ερνστ Γκόμπριχ, Αυστριακός ιστορικός τέχνης

1913 Φρανκ Λέιν, Αμερικανός τραγουδοποιός

1937 Γουόρεν Μπίτι, Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης

1942 Ρούμπεν Καν, πρόεδρος του Ναουρού

1945 Έρικ Κλάπτον, Άγγλος κιθαρίστας (Cream)

1958 Μορίς Λαμάρς, Καναδός ηθοποιός

1963 Γιώτης Τσαλουχίδης, Έλληνας ποδοσφαιριστής

1968 Σελίν Ντιόν, Καναδή τραγουδίστρια

1971 Υρώ Λούπη, Ελληνίδα ηθοποιός

1979 Νόρα Τζόουνς, Αμερικανίδα τραγουδοποιός και ηθοποιός

1986 Σέρχιο Ράμος, Ισπανός ποδοσφαιριστής

1987 Τρεντ Μπαρέτα, Αμερικανός παλαιστής

1988 Θανάσης Παπάζογλου, Έλληνας ποδοσφαιριστής

Θάνατοι στις 30 Μαρτίου

988 Αρνούλφος Β’, κόμης της Φλάνδρας

1407 Κόνραντ φον Γιούνγκινγκεν, 25ος μέγας μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος

1764 Πιέτρο Λοκατέλι, Ιταλός συνθέτης

1879 Τομά Κουτύρ, Γάλλος ζωγράφος

1896 Χαρίλαος Τρικούπης, Έλληνας πολιτικός

1925 Ρούντολφ Στάινερ, Αυστριακός φιλόσοφος

1952 Νίκος Μπελογιάννης, Έλληνας πολιτικός αγωνιστής

1970 Χάινριχ Μπρύνιγκ, Γερμανός πολιτικός

1986 Τζέιμς Κάγκνεϊ, Αμερικανός ηθοποιός

1992 Μανόλης Ανδρόνικος, Έλληνας αρχαιολόγος

2004 Ελευθερία Βιδάκη, Ελληνίδα ηθοποιός

2005 Χρύσανθος Θεοδωρίδης, Έλληνας τραγουδιστής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαφήμιση
Διαφήμιση