HomeHL-Health«Έπαθα έμφραγμα στα 37 μου- Και μετά από αυτό πήγα να ζήσω σε σπηλιά»

«Έπαθα έμφραγμα στα 37 μου- Και μετά από αυτό πήγα να ζήσω σε σπηλιά»

Ο Ντόνι Νταστ περιγράφει την εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή

Διαφήμιση
Διαφήμιση

Πολλοί που έχουν πάθει έμφραγμα μπορούν να πουν ότι αυτή η εμπειρία τους άλλαξε τη ζωή. Στην περίπτωση του Ντόνι Νταστ αυτό έγινε σίγουρα με διαφορετικό τρόπο. Γιατί μετά το έμφραγμα, πήγε να ζήσει σε σπηλιές.

Όταν υπέστη το έμφραγμα, τον Φεβρουάριο του 2017, ο Ντόνι Νταστ ήταν 37 ετών. Δύο ημέρες νωρίτερα είχε επιστρέψει από την Αλάσκα, όπου ήταν επικεφαλής εξόρμησης. Γυρίζοντας στο Κολοράντο, όταν άρχισε να νιώθει πόνους στο στήθος αρχικά τους απέδωσε στην αλλαγή υψομέτρου.

Ήταν 37 χρονών και δραστήριος. Έως το 2011 ήταν πεζοναύτης και μετά έγινε οδηγός σε εξορμήσεις στη φύση. Έκανε προπόνηση για υπερμαραθώνιο 245 χιλιομέτρων στην περουβιανή ζούγκλα. «Ακόμη και όταν πήγα στο νοσοκομείο, δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι πάθαινα έμφραγμα», παραδέχεται. Ωστόσο, τον μετέφεραν γρήγορα στο χειρουργείο και του τοποθετήθηκε στεντ.

Όταν βγήκε από το νοσοκομείο έπειτα από τρεις ημέρες, μετά βίας μπορούσε να περπατήσει. Τον τοποθέτησαν σε μια ομάδα με 85χρονους για την ανάρρωσή του. «Όμως, πίστευα ότι χρειαζόμουν κάτι άλλο για να θεραπευτώ. Οπότε πήγα να ζήσω σε σπηλιά, κοντά στην οποία μπορούσα να κυνηγήσω ζώα και να πίνω από ρυάκια», περιγράφει.

«Πέρασα περίπου έξι μήνες με εναλλαγές ανάμεσα στη συμβατική ζωή και στο να ζω στη φύση στο Κολοράντο. Με τη σύζυγό μου χωρίζαμε, αλλά δεν ήθελα να μένω για καιρό μακριά από τους δύο γιους μου, οπότε συχνά επέστρεφα. Το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινα στη φύση συνεχόμενα ήταν κάτι λιγότερο από δύο μήνες», λέει ο Ντόνι Νταστ.

«Είχα διάφορες σπηλιές, με διαφορετικές “ανέσεις”. Κάποιες ήταν δίπλα σε πηγές, ή κοντά σε σημεία που ήταν καλύτερα για ψάρεμα και κυνήγι. Στη βασική σπηλιά είχα ένα κρεβάτι- δηλαδή ένα μεγάλο σωρό από χορτάρι και φύλα- που ήταν άνετο. Δεν είχα πολλά μαζί μου από τη σύγχρονη ζωή. Είχα πάντα ένα σημειωματάριο και φωτογραφίες των γιων μου και κάτι για να γράφω», συνεχίζει.

Τρεφόταν κυρίως με μούρα, βολβούς, φυτά, ψάρια, σκίουρους και λαγούς. «Μου έλειπαν οι γιοι μου, αλλά αυτή ήταν μια στιγμή για να αναρρώσω πραγματικά και πάντα είχα κάτι να κάνω: έφτιαχνα πέτρινα εργαλεία, έστηνα παγίδες, και πάντα μάζευα ξύλα για τη φωτιά», εξηγεί.

lifo.gr

 

 

 

Διαφήμιση
Διαφήμιση